این دوچرخه برقی در مقایسه با دوچرخه برقی فقط دریچه گاز چگونه عمل می کند؟

اگر در حال تصمیم گیری بین کمک پدال هستید دوچرخه برقی و یک دوچرخه الکترونیکی فقط دریچه گاز، این پاسخ کوتاه است: دوچرخه الکترونیکی با کمک پدال (پدلک) سواری طبیعی، پاسخگو و کارآمدتر را ارائه می دهد، در حالی که دوچرخه الکترونیکی فقط دریچه گاز به یک اسکوتر نزدیک تر است - کارکرد آسان تر، اما درگیری کمتر و کارآمدتر در هر بار شارژ. انتخاب صحیح به اهداف سوارکاری، سطح آمادگی جسمانی و مقررات محلی شما بستگی دارد.

این مقاله دقیقاً تفاوت این دو سیستم را در دنیای واقعی توضیح می دهد، بنابراین می توانید قبل از خرید تصمیم آگاهانه بگیرید.

معنای واقعی "هندلینگ" در دوچرخه الکترونیکی چیست؟

هندلینگ فراتر از فرمان است. این شامل نحوه شتاب گیری دوچرخه، نحوه واکنش آن به ورودی سوار، نحوه رفتار آن در سرعت های پایین و بالا، میزان پایداری آن در زیر بار و کنترل شهودی آن است. برای دوچرخه های الکترونیکی، سیستم موتور هسته اصلی همه اینها است.

دو سیستم درایو اصلی وجود دارد که با آنها روبرو خواهید شد:

• کمک پدال (PAS / pedelec): موتور فقط زمانی درگیر می شود که رکاب بزنید. سنسورها آهنگ، گشتاور یا هر دو را تشخیص می دهند و به تناسب نیرو اضافه می کنند.
• فقط دریچه گاز: شما یک دریچه گاز را بچرخانید یا فشار دهید تا موتور فعال شود - نیازی به پدال زدن نیست. برخی از دوچرخه های دریچه گاز نیز حالت کمک پدال را ارائه می دهند.

درک اینکه هر سیستم چگونه قدرت را ارائه می دهد، برای درک احساس آنها در جاده کلیدی است.

هندلینگ کمکی پدال: طبیعی و پاسخگو

یک سیستم کمکی پدال با کیفیت - به ویژه سیستمی که از حسگر گشتاور استفاده می کند تا یک سنسور معمولی - تقریباً فوراً به شدت فشار دادن شما پاسخ می دهد. وقتی نیروی بیشتری به پدال ها وارد می کنید، موتور این تلاش را به صورت سیال تقویت می کند. نتیجه یک سواری است که تقریباً با یک دوچرخه معمولی با عملکرد بالا قابل تشخیص نیست، فقط با فشار کمتر. این به ویژه در مورد الف صادق است دوچرخه برقی سبک ، که در آن وزن کلی کم (معمولاً کمتر از 20 کیلوگرم) به کمک موتور اجازه می دهد حتی روان تر و طبیعی تر شود.

شتاب و تحویل نیرو

در پدالک حسگر گشتاور، قدرت با تلاش پدال به آرامی کاهش می یابد. اکثر سیستم های درایو میانی مانند Bosch Performance Line یا Shimano STEPS در عرض 15 تا 25 میلی ثانیه از تشخیص نیروی پدال کمک می کند. این واکنش تقریباً آنی به این معنی است که شما یک تاخیر یا تکان را احساس نمی کنید - دوچرخه به سادگی متناسب با تلاش شما به جلو حرکت می کند.

سنسورهای فقط Cadence که در پدلک‌های ارزان‌تر یافت می‌شوند، فقط تشخیص می‌دهند که آیا شما در حال رکاب زدن هستید و سطح ثابتی از قدرت را اعمال می‌کند. این احساس ناگهانی و روشن/خاموش‌تر ایجاد می‌کند که می‌تواند ناراحت‌کننده باشد، به‌ویژه هنگام پیمایش ترافیک یا بالا رفتن از زمین‌های فنی.

گوشه و تعادل

از آنجایی که شما همیشه روی پدالک رکاب می زنید، توزیع وزن و وضعیت بدن فعال و پویا باقی می مانند - درست مانند یک دوچرخه معمولی. این باعث می شود که راکب درگیر شود و دوچرخه در پیچ ها ثابت بماند. در سرعت‌های بالاتر از 20 کیلومتر در ساعت (12 مایل در ساعت)، مومنتوم و هندسه فریم به طور طبیعی فراگیر می‌شوند.

مانورپذیری با سرعت کم

در سرعت های بسیار پایین - برای مثال، پیمایش در مناطق عابر پیاده یا بیرون کشیدن از یک فضای پارک - دوچرخه های کمک پدال برای دریافت پشتیبانی از موتور به پدال زدن فعال نیاز دارند. این ممکن است برای سوارکاران جدید کمی ناخوشایند باشد اما به سرعت تبدیل به طبیعت دوم می شود. بسیاری از مدل های مدرن عبارتند از a حالت کمک راه رفتن (معمولاً موتور را با سرعت 6 کیلومتر در ساعت فعال می کند) برای این شرایط.

هندلینگ فقط دریچه گاز: بدون زحمت اما با دقت کمتر

دوچرخه الکترونیکی دریچه گاز بیشتر شبیه یک موتور سیکلت برقی کوچک عمل می کند. شما سرعت را با انگشت شست یا مچ خود کنترل می کنید - نیازی به رکاب زدن نیست. در حالی که این باعث می شود تقریباً هر کسی بدون توجه به تناسب اندام در دسترس باشد، پویایی هندلینگ را به طور قابل توجهی تغییر می دهد. سواران آشنا با اسکوترهای الکترونیکی در خانه و خارج - که از همان اصل دریچه گاز و ساحل استفاده می کنند - انتقال به دوچرخه الکترونیکی دریچه گاز را بصری می داند، اگرچه وزن اضافه شده و فاصله بین دو محور طولانی تر یک قاب دوچرخه نیاز به تنظیم دارد.

احساس شتاب

سیستم‌های دریچه گاز - به ویژه موتورهای هاب - اغلب در اولین بار درگیر شدن، احساس خروشان ایجاد می‌کنند. برخلاف پدلکس‌های حسگر گشتاور، انتقال نیرو به تلاش فیزیکی وابسته نیست، بنابراین تفاوت‌های ظریف کمتری وجود دارد. دوچرخه‌های دریچه گاز ارزان قیمت با موتورهای 250 وات تا 500 وات می‌توانند در عرض 5 تا 8 ثانیه به سرعت 0 تا 25 کیلومتر بر ساعت برسند، اما اگر سواران به آن عادت نداشته باشند، افزایش سرعت می‌تواند غافلگیر شود.

استفاده از سیستم های دریچه گاز پیشرفته کنترل کننده های شیب دار که شتاب اولیه را نرم می کند و راحتی و کنترل را بهبود می بخشد. با این حال، حتی اینها نیز به ندرت با احساس یکپارچگی یک پدلکت حسگر گشتاور به خوبی تنظیم شده مطابقت دارند.

ثبات و درگیری سوار

از آنجایی که می‌توانید با درگیر بودن موتور در ساحل حرکت کنید، دوچرخه دریچه گاز موقعیت سواری غیرفعال‌تری را تشویق می‌کند. در سرعت، این خوب است - ثبات بیشتر تابعی از هندسه است. اما در موقعیت‌های فنی سواری (پیچ‌های تنگ، پیاده‌روی ناهموار، توقف‌های ناگهانی)، عدم درگیری پدال به این معنی است که بدن شما به‌طور پویا متعادل نیست. دوچرخه‌سوارانی که از دوچرخه‌های معمولی جابجا می‌شوند، اغلب دوچرخه‌های الکترونیکی فقط دریچه گاز را به‌عنوان احساس «شناور» یا قطع ارتباط توصیف می‌کنند.

کنترل سرعت پایین

به طور متناقض، دوچرخه های دریچه گاز در یک سناریوی سرعت پایین یک مزیت دارند: حرکت به جلو در ترافیک آهسته. از آنجایی که نیازی به رکاب زدن ندارید، می توانید حرکت بسیار آهسته و کنترل شده را با لمس ملایم دریچه گاز حفظ کنید - چیزی که نیاز به هماهنگی بیشتر روی پدلک دارد.

مقایسه کنار هم

برد باتری و کارایی در شرایط واقعی

یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های مدیریتی این است که هر سیستم چگونه بر محدوده تأثیر می‌گذارد. سوارکاری که روی سیستم کمک پدال کار می‌کند، انرژی قابل توجهی را تامین می‌کند - در حالت ECO، یک سوارکار ممکن است 70 تا 80 درصد کل نیروی محرکه را در اختیار داشته باشد، در حالی که موتور تنها 20 تا 30 درصد را تامین می‌کند. به همین دلیل است که محدوده های دنیای واقعی 80-120 کیلومتر روی پدلکس های میان رده با باتری های 500 وات ساعتی قابل دستیابی هستند.

سواری که فقط دریچه گاز است و به طور مداوم نیروی کامل موتور را با همان باتری می گیرد، ممکن است فقط آن را پوشش دهد 30-45 کیلومتر قبل از تخلیه این فقط در مورد صرفه جویی نیست - همچنین بر نحوه کنترل دوچرخه با کاهش شارژ تأثیر می گذارد. موتورهای هاب در دوچرخه‌های دریچه گاز اغلب گشتاور خود را به میزان قابل توجهی زیر 20 درصد باتری از دست می‌دهند که می‌تواند شتاب و کنترل ناسازگاری ایجاد کند.

کوهنوردی: جایی که تفاوت آشکارتر است

در شیب ها، تفاوت بین سیستم ها آشکار می شود. یک سیستم کمک پدال محرک میانی (مانند Bosch CX یا Shimano EP8) از دنده دوچرخه برای حفظ کارایی موتور در هنگام صعود استفاده می کند. چون موتور از طریق پیشرانه کار می کند، می‌تواند گشتاور بالایی - اغلب 85 تا 90 نیوتن‌متر - را در طیفی از درجه‌ها حفظ کند بدون گرم شدن بیش از حد

در مقابل، موتورهای هاب دریچه گاز دنده ای ندارند. در درجه های شیب دار بالای 10 تا 12 درصد، موتورهای دریچه گاز توپی عقب می توانند برای حفظ سرعت مشکل داشته باشند و اغلب گرما تولید می کنند و عملکرد را کاهش می دهند. سوارکاران اغلب با پدال زدن به هر حال خود را «کمک می کنند» – که این سوال را مطرح می کند که چرا آنها در وهله اول یک سیستم فقط دریچه گاز را انتخاب کردند.

گفته می‌شود، سیستم‌های دریچه گاز هاب جلو و درایو میانی (که در مدل‌های سطح بالاتر استفاده می‌شوند) نسبت به تنظیمات اصلی هاب عقب در هنگام صعود عملکرد بهتری دارند.

ملاحظات قانونی که بر جایی که می توانید سوار شوید تأثیر می گذارد

در اتحادیه اروپا و بریتانیا، دوچرخه از نظر قانونی به عنوان pedelec واجد شرایط است (و بنابراین نیازی به ثبت نام، بیمه یا مجوز ندارد) تنها در صورتی که این معیارها را داشته باشد:

• خروجی موتور تجاوز نمی کند 250 وات پیوسته
• کمک موتور قطع می شود در 25 km/h
• موتور فقط در هنگام پدال زدن کمک می کند (بدون دریچه گاز دوچرخه را به طور مستقل هدایت می کند)

دوچرخه های الکترونیکی فقط دریچه گاز - حتی با موتورهای 250 واتی یکسان - به طور متفاوتی طبقه بندی می شوند زیرا می توانند بدون پدال زدن، راکب را به حرکت درآورند. در اکثر کشورهای اتحادیه اروپا، این بدان معنی است که آنها به عنوان موتور سیکلت در نظر گرفته می شوند ، نیاز به ثبت نام، بیمه، حداقل سن 14 تا 16 سال و در برخی موارد مجوز. آنها همچنین از مسیرهای دوچرخه سواری و زیرساخت های دوچرخه سواری محروم هستند. اگر به دسترسی نامحدود به جاده و عملکرد بالاتر نیاز دارید، موتورسیکلت های الکترونیکی همه کاره - که به طور هدفمند برای این دسته نظارتی ساخته شده اند و سرعت های بالاتر از 45 کیلومتر در ساعت را ارائه می دهند - ممکن است قدمی منطقی تر از استفاده از دوچرخه الکترونیکی دریچه گاز به عنوان وسیله نقلیه جاده ای باشد.

در ایالات متحده، مقررات بسته به ایالت متفاوت است. بر اساس دستورالعمل های فدرال، دوچرخه های الکترونیکی با دریچه گاز تا 20 مایل در ساعت (کلاس 2) مجاز هستند، اما قوانین دسترسی به مسیرهای ایالتی و محلی به طور قابل توجهی متفاوت است.

چه کسی باید کدام سیستم را انتخاب کند؟

بر اساس تفاوت هایی که در بالا ذکر شد، در اینجا یک تفکیک عملی وجود دارد:

دوچرخه الکترونیکی دستیار پدال را انتخاب کنید اگر:

• می خواهید یک تجربه دوچرخه سواری طبیعی با تلاش کمتر داشته باشید، نه تلاش حذف شده
• نیاز به دسترسی به خطوط دوچرخه و زیرساخت دوچرخه سواری در اروپا
• برای برد بیشتر و بهره وری انرژی بهتر ارزش قائل شوید
• به عنوان بخشی از رفت و آمد یا تفریح خود کمی فعالیت بدنی می خواهید
• برای مقابله با زمین های متنوع از جمله تپه ها برنامه ریزی کنید

دوچرخه الکترونیکی فقط دریچه گاز را انتخاب کنید اگر:

• محدودیت حرکتی یا آسیبی دارید که رکاب زدن مداوم را دشوار می کند
• در حوزه‌ای کار کنید که دوچرخه‌های الکترونیکی دریچه گاز در جاده‌ها یا مسیرها مجاز هستند
• در درجه اول نیاز به حمل و نقل شهری کوتاه برد (زیر 20 تا 25 کیلومتر در هر سفر)
• حداقل منحنی یادگیری و حداکثر سهولت استفاده را می خواهید

حکم در مورد رسیدگی

برای اکثر دوچرخه سواران - به ویژه کسانی که از پس زمینه های دوچرخه سواری معمولی می آیند - یک دوچرخه برقی با کمک پدال تقریباً از هر راه معنی‌داری بهتر عمل می‌کند. به ورودی سوار به طور مستقیم‌تری پاسخ می‌دهد، دینامیک تعادل بهتری را در زمین‌های متنوع حفظ می‌کند، باتری را برای سفرهای طولانی‌تر حفظ می‌کند، و بدون عوارض قانونی در زیرساخت‌های دوچرخه‌سواری موجود ادغام می‌شود.

دوچرخه الکترونیکی فقط دریچه گاز یک وسیله نقلیه اساسی متفاوت است - ساده تر، در دسترس تر و مناسب برای موارد استفاده خاص. اما اگر هدف شما دوچرخه‌سواری برقی است، به جای یک وسیله نقلیه الکتریکی که اتفاقاً پدال دارد، سیستم کمک پدال در هندلینگ، کارایی و تجربه کلی سواری برنده می‌شود.